حكومت امام زمان(عج)

تعالى و كمال انسان از شاهراه سختى‏ها، بلايا، فقر، نعمت و محيط فاسد مى‏گذرد حال آن كه در حكومت حضرت از اين مسائل نشانه‏اى نيست؟

بايد توجه داشت سختى و فقر و گرفتارى‏ها و... وسيله‏اى هستند، براى پيشرفت و رشد انسان البته آن هم به شرطى كه انسان به خوبى از آنها بهره‏بردارى كند. برخى بر اثر سختى و فقر نه تنها رشد نكرده‏اند؛ بلكه عقب گرد داشته و گاه از دين خارج شده‏اند! پس اين مجموعه وسيله شدن به كمالند، نه اين كه خود هدف و كمال باشند.
اما اين كه در دوران امام زمان(عج) هيچ گونه سختى، بلا و مشكل وجود نداشته باشد، فرض درستى نيست. جهاد پيگير، تشكيل حكومت، رسيدگى به كارهاى مردم و... همه و همه در آن دوران هم وجود دارد. بنابراين اين‏گونه نيست كه در آن دوران راحتى مطلق باشد و ناز نعمت و بخور و بخواب به حدى است كه انسان از رشد ايمانى، و شكوفايى عمل باز ماند! بلكه عدالت جهانى و فراگير وجود دارد، تبعيض‏ها از بين مى‏رود. امنيت در تمام ابعادش (فردى، اجتماعى، اقتصاد سياسى و...) بر جامعه حاكم مى‏شود، اما سختى نيز هست، چرا كه متدينان و همراهان حضرت مهدى(عج) بايد او را در اداره جهان آن هم با عدالت فراگير، يارى كنند. قطعاً در اداره جهانى به اين گستردگى و وسعت مشكلات و... همه با معجزه حل نمى‏شود.
در رابطه با كمال انسان راه‏هاى بديلى وجود دارد و مسئله مهم آن است كه در هر شرايط از عوامل با دليل استفاده كند. راه تكامل گاه از گردنه‏هاى سخت و دشوار بلاها و مصايب عبور مى‏كند و گاه از دشت هموار نعمت‏ها، اما هيچ يك از اين دو خود به خود رساننده به كمال نيستند. مهم آن است كه در گاه سختى و نعمت انسان چگونه با آنها برخورد كند و در راه كمال آن را به كار گيرد.
آنچه در زمان استقرار حكومت امام مهدى(عج) رخ مى‏دهد، شرايطى هموار است كه انسان‏ها در پناه آن مى‏توانند با افزايش معرفت به اصلاح اخلاق و تهذيب نفس خويش، مدارج كمال و سير الى الله را با سهولت بيشترى نسبت به شرايط پيشين طى كنند. (مهدويت2، رحيم كارگر، كد: 12/500028)